«ΟΥΤΟΠΙΑ 1961» (συνέντευξη – κριτική ταινίας)

«Ουτοπία 1961»

«Μέσα από σειρά γεγονότων οδηγηθήκαμε στο συμπέρασμα ότι, για να έχουν ό,τι χρειάζονται οι πολλοί, πρέπει να τα πάρουν από τους λίγους και στον ενεστώτα χρόνο, οι εργάτες από το κεφάλαιο. Να καταργηθεί δηλαδή η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και αυτό δεν είναι ουτοπία αν το αποφασίσουν οι εργάτες. Το τίμημα είναι οι σκληροί και μακροχρόνιοι αγώνες…».

Βαρύ και παρακινδυνευμένο το συλλογικό εγχείρημα του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου, των θεατρικών ομάδων «Εξόρυξη» και ΠΑΜΕ και του Κώστα Φιλιούση, που αποφάσισαν με περίσσιο θάρρος να φτιάξουν μια κινηματογραφική ταινία με θέμα το πλούσιο σε αγώνες εργατικό κίνημα της περιοχής τους. Επέλεξαν, δε, για να εκφραστούν καλλιτεχνικά, την πιο σύνθετη αλλά και την πιο σημαντική απ’ όλες τις τέχνες, το σινεμά, ζωτικό εργαλείο στον αγώνα για τη διαπαιδαγώγηση των μαζών.«Μέσα από σειρά γεγονότων οδηγηθήκαμε στο συμπέρασμα ότι, για να έχουν ό,τι χρειάζονται οι πολλοί, πρέπει να τα πάρουν από τους λίγους και στον ενεστώτα χρόνο, οι εργάτες από το κεφάλαιο. Να καταργηθεί δηλαδή η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και αυτό δεν είναι ουτοπία αν το αποφασίσουν οι εργάτες. Το τίμημα είναι οι σκληροί και μακροχρόνιοι αγώνες…».

Η αρχική σκέψη τριγύριζε το είδος του ντοκιμαντέρ, η κατάληξη όμως ανέδειξε μια στρατευμένη ταινία μυθοπλασίας, μια ταινία από τους εργάτες για τους εργάτες, εργάτες όμως που δεν κλαψουρίζουν για τα δεινά τους αλλά αγωνίζονται οργανωμένα για να απαλλαγούν από αυτά. Η ταινία «Ουτοπία 1961» αφηγείται την πολύμηνη σύγκρουση των μεταλλωρύχων του Λαυρίου με τη «Γαλλική Εταιρεία», για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Αυτά διαδραματίστηκαν στις αρχές του 1961 – τη δεκαετία που οι εργάτες άρχισαν σιγά σιγά με τους αγώνες τους να κατακτούν δικαιώματα.

537997Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο βιβλίο «Το εργατικό κίνημα του Λαυρίου τη δεκαετία του 1960», του Κωνσταντίνου Πόγκα, ενός από τους πρωτεργάτες της μεγάλης απεργίας. Ο συγγραφέας μάλιστα πραγματοποιεί στην ταινία εμφανίσεις «καμέο» για να υπενθυμίζει στον θεατή ότι αυτά που παρακολουθεί συνέβησαν στην πραγματικότητα. «Πάντως, από τη στιγμή που είχαμε το γεγονός και το στόχο, η ανάπτυξη και η καταγραφή του μύθου δεν παρουσίασαν ιδιαίτερες δυσκολίες», μας λέει ο σκηνοθέτης.«Επιλέξαμε τον κινηματογράφο ως μέσο για να καταθέσουμε την άποψή μας γιατί ο δημιουργός έχει στη διάθεσή του πληθώρα εκφραστικών μέσων, που του δίνουν τη δυνατότητα να «πει» με σαφήνεια αυτό που θέλει. Και νομίζω ότι ο θεατής της ταινίας προσλαμβάνει με ευκρίνεια αυτό που θέλουμε να πούμε. Ο κινηματογράφος επίσης είναι το μέσον που μπορεί να διαδώσει πλατιά το μήνυμα, φυσικά κάτω από προϋποθέσεις», λέει ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας, Κώστας Φιλιούσης.

Η συλλογικότητα νίκησε τα εμπόδια

Ενα θεμελιώδες στοιχείο αφορά στον τρόπο παραγωγής της ταινίας, με την ενεργό και ισότιμη συμβολή και συμμετοχή διαφόρων ομάδων. Εδώ ο όρος συλλογική παραγωγή μοιάζει να αποκτά την πραγματική του διάσταση. «Ο κινηματογράφος βέβαια είναι ένα ακριβό μέσο. Ωστόσο, μέσα από τη συλλογικότητα, με μια εταιρεία που διαθέτει τα μέσα παραγωγής, με εθελοντές από δυο θεατρικές ομάδες κι ένα Εργατικό Κέντρο, πραγματοποιήσαμε την ταινία με ελάχιστο κόστος», συμπληρώνει ο σκηνοθέτης, Κώστας Φιλιούσης.

Από την αρχή, όσοι συμμετείχαν στην ταινία, πίστεψαν στην προσπάθεια και αγάπησαν αυτό που έκαναν. ΟΓιώργος Δρίβας, από τη θεατρική ομάδα «Εξόρυξη», αναφέρει: «Συμμετείχαμε γιατί μας έγινε πρόσκληση από τον κ. Φιλιούση να βοηθήσουμε στο γύρισμα μιας ταινίας για την απεργία των μεταλλωρύχων στο Λαύριο το 1961. Το θέμα των κοινωνικών και ταξικών αγώνων του Λαυρίου πάντα μας άγγιζε. Ετσι θεωρήσαμε ότι θα πρέπει να βοηθήσουμε στο εγχείρημα. Εξάλλου, θα ήταν τιμή μας να συμβάλουμε στο να αναδειχθεί η αγωνιστική ιστορία του τόπου μας».

Ολοι λειτουργούσαν με προθυμία και πειθαρχία. «Ενα δύσκολο κομμάτι ήταν εκείνο της επιλογής των χαρακτήρων. Από τη στιγμή όμως που ο καθένας πήρε το ρόλο του, τα πράγματα κύλησαν ομαλά γιατί από τους περισσότερους ζητούσα την αναπαράσταση της καθημερινότητάς τους», αναφέρει ο Κώστας Φιλιούσης, και συνεχίζει: «Εξάλλου, τα μέλη της θεατρικής ομάδας «Εξόρυξη» και του ΠΑΜΕ έχουν διατρέξει πολλά θεατρικά χιλιόμετρα… Με λίγες πρόβες κατανόησαν τους κώδικες της κινηματογραφικής παρουσίας. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε αφορούσαν στις σκηνογραφικές και ενδυματολογικές παρεμβάσεις. Και οι περισσότερες σκηνογραφικές παρεμβάσεις έγιναν ψηφιακά».

«Δεν ήταν δύσκολη η αντιμετώπιση των σκηνών πλήθους;», τον ρωτάμε.

«Είναι ευτύχημα για ένα σκηνοθέτη να έχει σκηνές πλήθους, ειδικά όταν οι συμμετέχοντες πιστεύουν σε αυτό που κάνουν – όπως συνέβη στη δική μας περίπτωση. Μπορεί να υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες, που όμως παρέχουν τη δυνατότητα εναλλακτικών αφηγηματικών επιλογών. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τις σκηνές πλήθους είναι το κόστος. Τη λύση σε αυτό το τεράστιο πρόβλημα την έδωσε το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου», απαντά ο Κώστας Φιλιούσης, ενώ ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου, Βάλσαμος Συρίγος,προσθέτει: «Τα γυρίσματα γίνονταν Σαββατοκύριακο και κράτησαν 4 μήνες – παράλληλα με τους κοινωνικούς αγώνες. Το ΕΚ Λαυρίου, μέσα από αυτήν την προσπάθεια, άνοιξε δρόμους ώστε τα σωματεία να αναπτύξουν πολύπλευρη δράση, να αγκαλιάσουν την εργατική – λαϊκή οικογένεια. Η προσπάθεια άφησε σημαντική παρακαταθήκη: Μάθαμε την ιστορία των μεταλλωρύχων, κάναμε βήματα με πολλούς νέους συναδέλφους που πια συμμετέχουν στα σωματεία και μετά απ’ αυτή την προσπάθεια χτίσαμε θεατρική ομάδα στο Εργατικό Κέντρο».

  • Η «Ουτοπία 1961», που αναδεικνύει τον τιτάνιο αγώνα των μεταλλωρύχων του Λαυρίου – ο οποίος δεν είναι γνωστός – προβάλλεται στην «Αλκυονίδα» σε Α’ προβολή, καθημερινά στις 21.15

Σημ. Το κείμενο της συνέντευξης είναι από τον Ριζοσπάστη

Το trailer της ταινίας

 

Advertisements

NON OMNIS MORIAR (Φωτο – Trailer)

ÁÓÐÑÏÐÕÑÃÏÓ-36ç ÇÌÅÑÁ ÁÐÅÑÃÉÁÓ  ÔÙÍ ÅÑÃÁÆÏÌÅÍÙÍ ÓÔÇÍ ÅËËÇÍÉÊÇ ×ÁËÕÂÏÕÑÃÉÁ(EUROKINISSI/ ÃÅÙÑÃÉÁ)ÐÁÍÁÃÏÐÏÕËÏÕ)Νοέμβρης 2011. Εργοστάσιο Χαλυβουργίας Ελλάδος. Ο ήχος των μηχανών πλέκεται με τις έντονες συζητήσεις των εργατών. Απολύσεις. Οι μηχανές παγώνουν και οι χαλυβουργοί μαζεύονται για τη γενική τους συνέλευση. 

Δύο προτάσεις τίθενται: Απολύσεις  ή πενθήμερο πεντάωρο με μείωση των αποδοχών;
28Ç ÇÌÅÑÁ ÁÐÅÑÃÉÁÓ -  ×ÁËÕÂÏÕÑÃÉÁ ÅËËÁÄÁÓΕπιλέγουν: Τίποτα από τα δυο και αποφασίζουν να κατέβουν σε απεργία.

Κανείς δε περίμενε να κρατήσει τόσο.

Κανείς δεν περίμενε τόση αλληλεγγύη από τον κόσμο.

Κάνεις δε περίμενε ότι θα έβγαινε πιο δυνατός από αυτή τη μάχη.

Σχεδόν όλοι όμως αισθάνθηκαν απολυμένοι.

Σχεδόν όλοι συνειδητοποίησαν ότι δεν πάλευαν μόνο για τον εαυτό τους, για τα αιτήματα τους στο εργοστάσιο, αλλά για όλη την εργατική τάξη.

Και η πύλη της ελληνικής χαλυβουργίας για τους επόμενους εννιά μήνες που θα κράταγε η απεργία τους θα γινόταν φάρος.

Η αλληλεγγύη του κόσμου ήταν αυτή που τους έδινε δύναμη μέχρι το τέλος. 

«NON OMNIS MORIAR», δηλαδή δεν θα πεθάνω ολόκληρος, κάτι θα μείνει από εμένα.

Αυτό θέλει να αναδείξει το ντοκιμαντέρ που ακολουθεί την εξέλιξη της εννιάμηνης απεργίας στην «Χαλυβουργία Ελλάδος». Εννιά μήνες απεργία, εννιά μήνες καταγραφής…

Το ντοκιμαντέρ «NON OMNIS MORIAR» ολοκληρώθηκε μετά από δυο χρόνια προσπάθειας από την κολεκτίβα «Λοκομοτίβα», σε σκηνοθεσία της Θεοδοσίας Γραμματικού. Το σενάριο υπογράφει ο Φώτης Μιχαλόπουλος. Την επιμέλεια του σεναρίου έχουν κάνει η Θεοδοσία Γραμματικού και ο Κώστας Σταματόπουλος. Διεύθυνση φωτογραφίας: Θεοδοσία Γραμματικού – Χρήστος Γιάννου. Διεύθυνση παραγωγής: Κώστας Σταματόπουλος. Μοντάζ:Σωτήρης Γκέκας – Γιώργος Διδυμιώτης.

Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται από τις 8 Γενάρη 2015 στους δυο θρυλικούς, ανακαινισμένους αθηναϊκούς κινηματογράφους «Αλκυονίς – new star art cinema» (Ιουλιανού 42-46, δίπλα στην πλατεία Βικτωρίας) και «Στούντιο – new star art cinema» (Σπάρτης και Σταυροπούλου 33).

Φωτο

ÌÅ ÅÉÓÁÃÃÅËÉÊÇ ÐÁÑÅÌÂÁÓÇ ÊÁÉ ÔÁ ÌÁÔ ÁÍÏÉÎÅ ÓÇÌÅÑÁ ÔÏ ÐÑÙÉ ÔÏ ÅÑÃÏÓÔÁÓÉÏ ÔÇÓ ÅËËÇÍÉÊÇÓ ×ÁËÕÂÏÕÑÃÉÁÓ ÓÔÏÍ ÁÓÐÑÏÐÕÑÃÏ (EUROKINISSI) clashes between strikes at Hellenic Steel Industry ÌÅ ÅÉÓÁÃÃÅËÉÊÇ ÐÁÑÅÌÂÁÓÇ ÊÁÉ ÔÁ ÌÁÔ ÁÍÏÉÎÅ ÓÇÌÅÑÁ ÔÏ ÐÑÙÉ ÔÏ ÅÑÃÏÓÔÁÓÉÏ ÔÇÓ ÅËËÇÍÉÊÇÓ ×ÁËÕÂÏÕÑÃÉÁÓ ÓÔÏÍ ÁÓÐÑÏÐÕÑÃÏ (EUROKINISSI)

 

Δείτε το trailer

http://nonomnismoriarfilm.weebly.com/trailer.html

ΒΙΒΛΙΟ – Προτάσεις

Για παιδιά:

Θάλασσα γαλανομάτα

Ρίτα Μπούμη – Παπά

thalassa_galanomataH Pίτα Mπούμη-Παπά είχε όλα τα απαραίτητα ψυχικά και διανοητικά εφόδια για να γράψει παιδικά τραγούδια σπάνιας αισθητικής ομορφιάς: πληθωρικό ποιητικό ταλέντο, πλούσια παιδαγωγική εμπειρία και, προπαντός, απεριόριστη αγάπη για τα παιδιά. Γνώριζε καλύτερα από τον καθένα την ευαίσθητη παδική ψυχή και κινούνταν με απίθανη άνεση μέσα στο θαυμαστό κόσμο του παιδιού. Σαν αληθινή αδελφή και στοργική μητέρα, παίρνει από το χέρι το κάθε παιδόπουλο, κατά προτίμηση το φτωχό, το άμοιρο και ταλαιπωρημένο, για να το μπάσει στα ουράνια περιβόλια της γνώσης και της τέρψης. Mπροστά αυτή και ξοπίσω της το παιδομάνι. Για ένα νοητό σεργιάνι πάνω απ’ τη γαλανομάτα θάλασσα. Για μια πεταχτή ξενάγηση στα σμαραγδένια νησιά μας. Mε βάρκα την παιδική ψυχή, ξεναγό την Πούλια και τον Aυγερινό πλοηγό. Kι η φύση πάντα στην καλή της ώρα: ρόδινες αυγές, καυτά καλοκαίρια, δειλινά αξέχαστα, ηλιοβασιλέματα ονειρεμένα.

H Pίτα είχε το θείο χάρισμα της έμπνευσης, που χαρίζεται μόνο στους λίγους εκλεκτούς, δε χαραμίζεται για τους πολλούς κλητούς. Tους στίχους της στοιχειώνει η λαχτάρα της ζωής και αναδεύει η θυμαρίσια πνοή της φύσης.

H Θαλασσα γαλανομάτα απαρτίζεται από δροσερά ποιήματα φυσιολατρίας και πατριδογνωσίας. Στίχοι μελωδικότατοι, που δε χρειάζονται καν μουσική επένδυση για να γίνουν τραγούδια. Tην επιλογή των ποιημάτων έκανε ο Σωκράτης Kωτολούλης και την εικονογράφηση η Δώρα Kεπερτή.

 

Ολυμπιακοί αγώνες στην χώρα των πιγκουΐνων

Χρυσάνθη Σπυροπούλου – Σπανού

olympiakoi_agonesΗ διεκδίκηση των Ολυμπιακών Αγώνων από την Πιγκουϊνία, η προετοιμασία, το φτιάξιμο σταδίων, δρόμων, ξενοδοχείων, πάρκων, πλατειών, ώστε να υπάρχουν οι υποδομές για την τέλεση των αγώνων. Η προετοιμασία των αθλητών και των καλλιτεχνών. Η τελετή υποδοχής της Ολυμπιακής φλόγας, η έναρξη των αγώνων, οι ίδιοι οι αγώνες καθώς και η περιγραφή των συναισθημάτων είναι το περιεχόμενο του βιβλίου της Χρυσάνθης Σπυροπούλου-Σπανού.

Όλα αυτά δοσμένα με τρυφερότητα και χιούμορ μιας και πρωταγωνιστές είναι οι πιγκουΐνοι, οι φώκιες, τα ψάρια και ένα καγκουρό. Οι πολύ όμορφες ζωγραφιές της Χριστίνας Γαγγάδη δένονται με το κείμενο και προσφέρουν μια απόλαυση στους μικρούς αναγνώστες.

 

Το δέντρο που περπάτησε

Μαρίνα Αντωνίου

to_dentro_pou_perpatiseΗ ιστορία ενός δέντρου που ζήλευε τους ανθρώπους που ταξίδευαν, τα πουλιά που μπορούσαν να πετούν ψηλά και να πηγαίνουν σ’ άλλους τόπους, τα ζώα που περπατούσαν και μετακινούνταν.
Λαχταρούσε να περπατήσει να δει ανθρώπινες πόλεις και χωριά.

Μια μέρα το συνάντησε ένας άνθρωπος και αφού άκουσε την επιθυμία του αποφάσισε να την ικανοποιήσει. Τι συνέβη όμως;

 

 

Μ’ αρέσει η φλυαρία. Είναι κακό…;

Ασπασία Κατσούλη – Συμεώνογλου

m_aresei_i_flyaria_eina_kakoΣας ζάλισα με τη φλυαρία μου, αλλά έχω ακόμα κάτι να σας πω. Ανήκω στην ομάδα των ωδικών πουλιών. Γιατί γελάτε; Μπορεί να μην τραγουδώ σαν το αηδόνι ή τον κότσυφα. Πάντως δεν περνώ απαρατήρητη. Κι αν είμαι φωνακλού, τι πειράζει; Μήπως δε σέβομαι το ωράριο «κοινής ησυχίας»;Για να μη σας ενοχλώ τα μεσημέρια, επισκέπτομαι τους λαχανόκηπους. Εξαφανίζω τις ακρίδες και τα σαλιγκάρια, προτού να καταστρέψουν τα λαχανικά σας. Βέβαια τσιμπάω κι ένα σποράκι ή μια ρόγα… E! Δε θα πέσει έξω ο προϋπολογισμός σας! Αγαπάω τους ανθρώπους. Εξημερώνομαι εύκολα. Μαθαίνω και μερικές λέξεις, για να συνεννοούμαι μαζί τους. Δεν τους κρατάω κακία ούτε όταν με πληγώνουν. «Α, την καρακάξα», λένε για να βρίσουν μια γυναίκα… Δε μου κάνει εντύπωση. Έμαθα ότι υπάρχει αχαριστία σ’ αυτόν τον κόσμο…

 

Παιδιά της Αθήνας

Δημήτρης Ραβάνης – Ρεντής

rendis_paidia_tis_athinasΜια μικρή οργάνωση Αετόπουλων στη συνοικία Άτλας Θυμαρακίων συμμετέχει στην ΕΑΜική Αντίσταση. Ο Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής με μεγάλη ευαισθησία αφηγείται τη δράση μιας ομάδας παιδιών που, όπως χαρακτηριστικά γράφει, μέχρι και αυτά πολεμάνε τους Γερμανούς κατακτητές και τους προδότες συνεργάτες τους.

Ο Φωτάκης, η Ρηνούλα, ο Μιχάλης, ο Βάγγος, ο Μπάμπης και άλλα παιδιά αγωνίζονται οργανωμένα και παλεύουν ενάντια στους κατακτητές με κίνδυνο της ζωής τους πολλές φορές. Μέσα από τη δράση τους διδάσκονται τις αξίες της αλληλεγγύης, της αγωνιστικότητας, της πειθαρχίας. Ωριμάζουν και προετοιμάζονται για ένα μέλλον λεύτερο και χωρίς εκμετάλλευση.

Ωστόσο, όπως ο ίδιος ο Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής επισημαίνει, ο πραγματικός επίλογος που έβαλε η ζωή στην ιστορία του δεν εκπλήρωσε τον αγώνα των παιδιών και των οικογενειών τους. Γι’ αυτό, καλεί τους αναγνώστες του να γράψουν αυτοί με την πάλη και τον αγώνα τους το σωστό επίλογο αυτής της ιστορίας…

 

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, 5. ΟΙ ΜΟΙΡΕΣ, Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ, Η ΠΑΝΔΩΡΑ Ο ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ

Σοφία Ζαραμπούκα

ZARAMPOYKA_MY8OLOGIA_5.jpg.thumb_203x203_255e9cd1faf623aacb48373450ef340eΗ κλασική σειρά που με πολύ απλή αφήγηση και πλούσια ολοσέλιδη εικονογράφηση φέρνει τα παιδιά σε επαφή με τον κόσμο της μυθολογίας μας.

 

 

 

 

ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΜΟΛΥΒΙΑ

Ζωή Βαλάση

TA_MAGIKA_MOLYVIA.jpg.thumb_203x288_255e9cd1faf623aacb48373450ef340eΕπανέκδοση του κλασικού βιβλίου της Ζωής Βαλάση με τις περιπέτειες και τα ταξίδια της τρελούτσικης ηλιαχτίδας, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1981 και έχει αγαπηθεί από γενιές αναγνωστών.

Η Τρελούτσικη ηλιαχτίδα
θέλει να γίνει φίλη των παιδιών
γιατί της αρέσει να παίζει,
να ταξιδεύει παντού
και να λέει τρελά παραμύθια.
Νομίζω πως θα ’θελε να γίνει
και συγγραφέας·
αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα:
τα μολύβια της είναι μαγικά,
κι ό,τι γράψει μ’ αυτά,
θα γίνει αλήθεια…

Για μεγάλους:

ΗΛΕΚΤΡΑ

Διδώ Σωτηρίου

Το πρωί της 26ης Ιουλίου 1944 το πτώμα μιας άγνωστης γυναίκας μεταφέρεται στο νεκροτομείο. Σύμφωνα με το συνοδευτικό έγγραφο, ήταν ένα από τα πολλά θύματα του «σφαγείου» που λειτουργούσε επί Κατοχής στο επιταγμένο ξενοδοχείο «Κρυστάλ». Η ιατροδικαστική έκθεση πιστοποίησε ότι το σώμα της γυναίκας έφερε εγκαύματα και είχε υποστεί φριχτές παραμορφώσεις και κακώσεις από χτυπήματα με διάφορα όργανα. Η δολοφονημένη γυναίκα είχε συλληφθεί το πρωί της προηγούμενης ημέρας στη διασταύρωση των οδών Ιθάκης και Γ΄ Σεπτεμβρίου από γκεσταπίτες.
Η Αντίσταση είχε χάσει ένα από τα πιο ευγενικά και μαχητικά στελέχη της.

Οι εκδόσεις Κέδρος παρουσιάζουν σε νέα έκδοση το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου Ηλέκτρα, που αναφέρεται στη ζωή, στην πολιτική-αντιστασιακή δράση και στο τραγικό τέλος της ηρωικής Ηλέκτρας Αποστόλου, με την οποία η Διδώ Σωτηρίου ήταν στενή φίλη και συναγωνίστρια στο ΕΑΜ. Η συγγραφέας αφηγείται την πορεία της ηρωίδας από την παρανομία στις συλλήψεις, στις φυλακές, στα βασανιστήρια και, τέλος, στον μαρτυρικό της θάνατο και καταθέτει μια πολύτιμη μυθιστορηματική μαρτυρία για μια αξέχαστη μορφή της Αντίστασης. Η Ηλέκτρα Αποστόλου με την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία της αποτελεί ένα διαχρονικό και εμβληματικό σύμβολο έμπνευσης για τις νεότερες γενιές και για τους σημερινούς αγώνες.

Εκεί που πετούσαν οι αετοί

Δόμνα Κατσαμάκη

ekei_pou_petousan_oi_aetoiΘράκη τέλη της δεκαετίας του ’50.

Αγρότες καπνοπαραγωγοί ξεπουλούν όσο όσο τη σοδειά τους στους  καπνέμπορους.

Εργάτες στα καπνεργοστάσια-κάτεργα ζουν την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τα εργατικά ατυχήματα από τα απηρχαιωμένα μηχανήματα και την εντατικοποίηση της δουλειάς.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις, η παρέμβαση της εργοδοσίας και η ωμή, κρατική βία συνθέτουν το σκηνικό. Οι ήρωες του μυθιστορήματος, ο Ανέστης, ο Στράτος, ο Φραγκίσκος, ο Ηλίας από τη μια και απ’ την άλλη ο Κόντογλου, ο Αρίστος, ο Νότης συνθέτουν τον καμβά της υπόθεσης.

Από τη μια, σπιούνοι, χαφιέδες και ρουφιάνοι αστυνομεύουν τα πάντα, κι από την άλλη οι εργάτες στο καπνεργοστάσιο του Κόντογλου αποφασίζουν επιτέλους να κατέβουν στη μεγάλη απεργία!

 

Διηγήματα. Άπαντα Τόμος Α’ & Β’

Ζήσης Σκάρος

skaros_diigimata_a Με την έκδοskaros_diigimata_bση όλων των διηγημάτων του Ζήση Σκάρου σε δυο τόμους, οι εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή θέλουν να τιμήσουν το μεγάλο Έλληνα λογοτέχνη και ποιητή και ταυτόχρονα να δώσουν τη δυνατότητα γνωριμίας με το έργο του στους σημερινούς αναγνώστες.

Η τεράστια λογοτεχνική του προσφορά κατέχει ξεχωριστή θέση στο ελληνικό και παγκόσμιο πνευματικό στερέωμα. Η μελέτη του συνόλου σχεδόν του βιβλιακού του συγγραφικού υλικού, πέρα από την αισθητική απόλαυση, δίνει τη δυνατότητα για άριστη προσέγγιση του ιστορικού παρελθόντος, των ανθρώπινων χαρακτήρων και σχέσεων, των κοινωνικών συγκρούσεων, αλλά και πλήθους νοσταλγικών στιγμών μιας άλλης εποχής πλημμυρισμένων από λυρισμό και τρυφερότητα μέσα από την πλοκή.

Τα διηγήματα αυτά έχουν μια πρωτότυπη πλοκή με τις συνεχείς αναδρομές, αλλά και πρωτότυπη ανάλυση των προβλημάτων από ανθρώπους του κινήματος, βασανισμένους, φυλακισμένους, βιοπαλαιστές σε ώρες αργίας ή βιοποριστικής απασχόλησης. Περνούν θέματα οικολογίας, τέχνης, φιλοσοφίας χωρίς να παραβιάζουν τα πλαίσια της λογοτεχνίας. Παρελαύνει η ζωή των Ελλήνων μεταναστών στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης με τις δυσκολίες της ζωής τους, τα στενάχωρα σπίτια τους,  το μεγάλωμα των παιδιών τους.

Ο λαός, βέβαια, είναι ο δημιουργός της τύχης του, οργανωτής του πολιτικού του κινήματος, που βοηθάει να φτάσει γρηγορότερα στο σκοπό του. Αυτό το λαό ο Σκάρος τον μεταφέρει στα διηγήματά του με τις γενικότητες και τις ιδιαιτερότητές του. Με τη μαστοριά του ξαναδημιουργεί την κοινωνία που πέρασε ή που περνάει, ερμηνευτικά και κριτικά. Τη βλέπει με το δικό του μάτι που είναι και το μάτι της συνειδητοποιημένης τάξης των εργαζομένων, αυτής που αγωνίζεται να την αλλάξει σύμφωνα με τους ιστορικούς νόμους κι όχι με τα ιδιαίτερα, τα περιορισμένα συμφέροντά της.

 

10 Ιστορίες της Νέας Υόρκης

Ο’ Χένρυ

o_henri_10_istories_n_yΤο βασικό χαρακτηριστικό που έκανε τον Ο’ Χένρι διάσημο ως διηγηματογράφο είναι ότι ασχολείται με τη ζωή στην πόλη, κυρίως στη Νέα Υόρκη, των αρχών του 20ού αιώνα. Οι ήρωές του συνιστούν τη μεγάλη ετερόκλητη μάζα της Νέας Υόρκης. Από τη μια μεριά, το προλεταριάτο της ακμάζουσας και αναπτυσσόμενης μεγαλούπολης. Η ζωή του είναι περιορισμένη λόγω της ανέχειας, με μόνο αλατοπίπερο τα διάφορα εξαιρετικά περιστατικά που διακόπτουν την καθημερινή ρουτίνα του. Από την άλλη, οι ανερχόμενοι αστοί, οι παρακμάζοντες φεουδάρχες του Νότου, οι πρώην μαύροι σκλάβοι και νυν απόκληροι, η χρυσή εποχή της καπιταλιστικής ανάπτυξης των ΗΠΑ στις αρχές του 20ού αιώνα.

Μια χώρα και μια μεγαλούπολη αποτυπώνεται με ακρίβεια και με καταλυτικό χιούμορ από την πένα ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς της αμερικανικής λογοτεχνίας, ο οποίος καταφέρνει να μεταφέρει στον αναγνώστη του σήμερα το κοινωνικό και ιστορικό αποτύπωμα μιας ολόκληρης χώρας, σε μια καθοριστική για την ιστορική εξέλιξή της εποχή.

 

 

 

ΣΙΝΕ – Κριτική (Trailer)

Αφού αισίως πιάσαμε το Μάη, προσβλέπουμε στο ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ του Αστυ, θεσμό πια για τους κινηματογραφόφιλους της πόλης με, «πολύ», «πολύ καλό» και «φτηνό» σινεμά! Φέτος οι προβολές ξεκινούν στις 15/5 και θα διαρκέσουν έως και τις 9/7… Μέχρι τότε, αν θέλεις, μπορείς … «Να κάθεσαι και να κοιτάς» (2013) που λέει κι ο Γιώργος Σερβετάς στη μεγάλου μήκους φιλόδοξη ταινία του που βγήκε χθες! Πρεμιέρα έκανε και το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου «Το χαμένο σήμα της δημοκρατίας» (2013) για το «μαύρο» της ΕΡΤ καθώς και η μέτρια, μεταγλωττισμένη στα ελληνικά, οικογενειακή ταινία κινουμένων σχεδίων «Ενας σκίουρος σούπερ – ήρωας» (2013) του Πίτερ Λεπενιότις. Τέλος, βγήκε στις αίθουσες η βρετανική παραγωγή σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Γκλέιζερ «Κάτω από το δέρμα» (2013). Ενα πολύ ιδιαίτερο, εφιαλτικό, ερωτικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με μια παγερή, αισθησιακή, καστανή Σκάρλετ Γιόχανσον, στο ρόλο μιας εξωγήινης που τριγυρνά στους δρόμους της Σκωτίας «ψαρεύοντας» μοναχικά ανδρικά θηράματα. Ο Γκλέιζερ αναπτύσσει δική του γλώσσα χωρίς να χάνει το χρόνο του με λέξεις… Αφού έριξε στη συνταγή ολίγη από Μπέργκμαν κι ολίγη από Λιντς, επιδιδόμενος σε ταχυδακτυλουργίες έβγαλε απ’ το καπέλο ένα σαγηνευτικό, αρκετά σιωπηλό και αργό, θρίλερ / σπουδή στην ανθρώπινη συμπεριφορά και προσομοίωση. Στη μοναξιά και την εγγύτητα. Στον έρωτα και τη σεξουαλικότητα, στο δίπολο ανδρικό / γυναικείο. Η ταινία απευθύνεται μάλλον στις αισθήσεις παρά στο λογικό. Μπορεί να μην πείθει και να μην ικανοποιεί απόλυτα, αλλά, αναμφισβήτητα τρυπώνει κάτω από το δέρμα…

Ωστόσο, το βδομαδιάτικο «μπριγιάν» αμέτρητων καρατίων «Στιγμές στη ζωή ενός ήρωα» (2013) του Ντάνις Τάνοβιτς (Noman’s land- 2001), έρχεται από τη Βοσνία. Σινεμά «δημιουργού» που κόστισε το …αμύθητο ποσό των 30.000 ευρώ! Μάθημα για κάθε επίδοξο δημιουργό! Αναντικατάστατο!

«Στιγμές στη ζωή ενός ήρωα» (An Episode in the Life of an Iron Picker) του Ντάνις Τάνοβιτς

getImageΝαι, οι ήρωες είναι Ρομά. Πέραν όμως της εθνοτικής τους καταγωγής – όπως Αρβανίτες, Εβραίοι κ.λπ. – ταξικά, ανήκουν στους κολασμένους της Γης, στους φτωχούς, που δουλεύουν, αν και όταν βρουν, για ψίχουλα, χωρίς ασφάλιση. Οπως εκατομμύρια τυχερών που απολαμβάνουν την ιδιότητα του ευρωενωσιακού πολίτη! Γι’ αυτόν το λόγο, ΕΕ και ΝΑΤΟ διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία, για να εξυψώσουν τους μπας κλας βαλκάνιους σε σικ «Ευρωπαίους» – σαν κι εμάς! Στη μετα – γιουγκοσλαβική, καπιταλιστική Βοσνία των «τυχερών», το να είσαι ανασφάλιστος, συνιστά δικό σου πρόβλημα… Είναι αγκύλωση του παρελθόντος να λες ότι υγεία και φάρμακα είναι αγαθά… Στην ελεύθερη καπιταλιστική αγορά, αγαθά δε χωρούν. Υπάρχουν μόνο εμπορεύματα που κυκλοφορούν ελεύθερα… Κι εσύ, είσαι ελεύθερος να αγοράσεις ή να μην αγοράσεις κάτι… Αν εσύ δεν μπορείς να αγοράσεις μια Mercedes, πρόβλημά σου, η Mercedes πάντως, κυκλοφορεί ελεύθερα! Το ίδιο ισχύει για την Υγεία. Υπάρχει και διατίθεται ελευθέρως. Τώρα, εάν εσύ δεν μπορείς να την αγοράσεις… είναι άλλο… Μη συγκρίνετε τα παραπάνω ποταπά με την ελευθερία… Η ελευθερία είναι ό,τι σπουδαιότερο έχει ο άνθρωπος!

Η περιπέτεια μιας ανασφάλιστης γυναίκας και οι δρόμοι της αλληλεγγύης θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος της ταινίας που καταγράφει μια κατεστραμμένη, βιβλικής φτώχειας Βοσνία. Στο σεληνιακό αυτό περιβάλλον τα φουγάρα των εργοστασίων καπνίζουν μέρα νύχτα και πλουτίζουν σωρευτικά τους ομίλους ιδιοκτητών. Κι αυτοί που κάνουν τις μηχανές να καπνίζουν δεν μπορούν να ζήσουν… Το μοντέλο αναγνωρίσιμο… Η ταινία κοιτά με ώριμο βλέμμα την πραγματικότητα που μετατρέπει σε καλλιτεχνικό έργο το οποίο αντεπεξέρχεται περίτρανα στις απαιτήσεις, στις δοκιμασίες και τις τρικλοποδιές που βάζει ο αμείλικτος ρεαλισμός. Η αφήγηση γραμμική, σφιχτή, φτάνει χωρίς φιοριτούρες στην ουσία. Η κάμερα στον ώμο, ντοκουμενταρίστικη, φορτισμένη αισθητικά με την αγωνία και την αξιοπρέπεια των φτωχών που παλεύουν για την επιβίωση. Είναι εμφανές ότι η ταινία δεν μιλά για τους (ανασφάλιστους) Ρομά, γιατί η αδελφή της ηρωίδας έχει βιβλιάριο. Και η υποκρισία ξεχειλίζει με το «Ειδικό Βραβείο» της βαρύγδουπης «Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στον Κινηματογράφο» πέρσι στο Βερολίνο! Απόπειρα εξαγοράς ενός καλλιτέχνη που ωριμάζει με τον καιρό; Πολύ πιθανόν. Το φιλμ μιλά για τους φτωχούς, τους αδύναμους και τον πόλεμο που τους κήρυξε ο καπιταλισμός. «Ηταν καλύτερα στον πόλεμο», λέει ο πρωταγωνιστής…

Παραγωγή: ΒΟΣΝΙΑ – ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗ, ΓΑΛΛΙΑ, ΣΛΟΒΕΝΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ (2013)

Trailer

ΒΙΒΛΙΟ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ:

 

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τα βιβλία της Μαρίας – ΤΑΜΑΡΑ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΟΥ

ta_vivlia_ths_marias

«Τα βιβλία της Μαρίας» είναι μια μαγική περιπέτεια τόλμης, ευαισθησίας και αλληλεγγύης, που μαθαίνει τα παιδιά να αγαπάνε τα βιβλία.

 

 

 

 

 

Η Λιχουδοχώρα – ΤΑΜΑΡΑ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΟΥ

lixoudoxora

Σε ένα μακρινό πλανήτη ζουν οι εργατικοί Λιχούδηδες, οι αχόρταγοι κοιλαράδες και οι παιχνιδιάρηδες φρουτόδρακοι…
Οι Λιχούδηδες δουλεύουν για τους κοιλαράδες: Φτιάχνουν γλυκά και μαζεύουν φρούτα. Κρυφό τους όνειρο είναι να φάνε τούρτα.
Οι κοιλαράδες κάνουν τα πάντα για να μεγαλώνει η κοιλιά τους.
Οι μέρες κυλάνε μονότονα, ώσπου οι προετοιμασίες για τα γενέθλια της χαζοβιόλας πριγκίπισσας οδηγούν σε μια μεγάλη μάχη!
Ποιος νίκησε;
Και γιατί εξαφανίστηκαν τα λαχανικά;
Γιατί ο κοιλαράς Τερηδόνας δε θέλει να πλένει τα δόντια του;
Και πως ένα ατύχημα έκανε άνω κάτω μια ολόκληρη χώρα, τη Λιχουδοχώρα; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποιος έκανε πιπί στον Μισισιπή; – ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒIΖΑΣ

 

0004441_195Μια ανοιξιάτικη μέρα ένα ποταμόπλοιο γεμάτο με ανέμελα παπάκια που πηγαίνουν εκδρομή ταξιδεύει στον Μισισιπή. Τα παπάκια γλείφουν χωνάκια, μαδάνε μαργαρίτες, τρώνε παστέλια, ρουφάνε γρανίτες και γενικά περνούν πολύ ωραία, όταν ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει. Ένα παπί κάνει πιπί στη μέση του Μισισιπή. Ο αυστηρός καπετάνιος είναι αποφασισμένος να βρει ποιο είναι το ένοχο παπάκι και να το πείσει να ομολογήσει. Θα τα καταφέρει άραγε;

 

Αν σου πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι – ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒIΖΑΣ

1946C391D695E529AABAF5473483D9F8_150x150Ποιο πράγμα στη ζωή έχει τη μεγαλύτερη αξία; Μήπως τα παράσημα; Μήπως τα βραβεία; Μήπως τα διαμάντια; Μήπως τα χρυσωρυχεία; Τίποτα από όλα αυτά! Κάτι άλλο έχει τη μεγαλύτερη αξία και αυτό το άλλο θα το ανακαλύψεις στις σελίδες του καταπληκτικού αυτού βιβλίου.

Ένα βιβλίο χαράς! Ένα βιβλίο παρηγοριάς! Ένα βιβλίο αντίδοτο κατά της στεναχώριας, της κατσουφιάς και της απαισιοδοξίας!

Ένα βιβλίο-δώρο για όλους όσους αντιμετωπίζουν αναποδιές και ατυχίες.

Τι πρέπει να κάνεις αν σου πέσει μία κεραμίδα στο κεφάλι ή αν σου κουτσουλίσει ένας κόνδορας το καινούριο σου καπέλο;

Πώς πρέπει να αντιδράσεις αν σε πάρει μια πεινασμένη αρκούδα στο κυνήγι ή αν σου πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι;

Το βιβλίο αυτό δίνει τη σωστή απάντηση στις ερωτήσεις αυτές, καθώς και σε άλλες πολλές. Ένα βιβλίο με ξεκαρδιστικές συμβουλές που ίσως αλλάξουν ζωές.

 

 

 

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

 

Ο Ζητιάνος – Ανδρέας Καρκαβίτσας

8c4358dc-8250-4c68-9a8f-05847e5b63ce_150x150

«Ο ζητιάνος» του Ανδρέα Καρκαβίτσα αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Γραμμένος το 1896, περιγράφει την αμάθεια, την εξαθλίωση και τις δεισιδαιμονίες του απλού λαού της ελληνικής υπαίθρου. Εκπρόσωπος της ηθογραφίας, ο Καρκαβίτσας δεν μένει στην απλή παρατήρηση και καταγραφή της ζωής, αλλά προχωρά σε βαθιά κριτική και εστιάζει στα στραβά της ελληνικής πραγματικότητας. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

 

 

 

Tο χρήμα – ΕΜΙΛ ΖΟΛΑ

to_xrimaΛογοτεχνικό έργο γραμμένο με αφορμή πραγματικό γεγονός στο τέλος του 19ου αιώνα.

Σε αυτό το έργο του ο Ζολά, στην ουσία περιγράφει όχι το χρήμα γενικά αλλά τη λειτουργία του ως κεφάλαιο, τη λειτουργία της μετοχικής εταιρίας και του χρηματιστηρίου. Το έργο γράφτηκε αφού είχε κυκλοφορήσει το Κεφάλαιο του Κ. Μαρξ, μάλιστα ο συγγραφέας μέσω ενός από τους ήρωές του, του σοσιαλιστή Σιγισμόντ, αναγγέλλει την επιστημονική ερμηνεία του Κεφαλαίου για τον καπιταλισμό και την ανάγκη αντικατάστασής του από το σοσιαλισμό.

Ο λογοτεχνικός μύθος και η γραφή δε μειώνουν την αντικειμενική ερμηνεία της λειτουργίας του χρηματιστηρίου, την αποκάλυψη του μύθου για τη δυνατότητα αύξησης των λαϊκών εισοδημάτων μέσω χρηματιστηριακών επενδύσεων. Απομυθοποιείται ο ηθικοπλαστικός χαρακτήρας του «σκανδάλου» ως οικονομική απάτη, ενώ αναδεικνύεται ότι πρόκειται για την αποκάλυψη των ενεργειών του χαμένου στον αδηφάγο κερδοσκοπικό ανταγωνισμό ανάμεσα στους κεφαλαιοκράτες. Το κεφάλαιο και με τη χρηματική του μορφή δεν αποτελεί παρά το αποτέλεσμα της νόμιμης κλοπής ή της κληρονόμησής της.

Οι ήρωες του έργου δρουν γύρω από το χρηματιστήριο του Παρισιού αποτελούν μια θαυμάσια σκιαγραφία του κόσμου του κεφαλαίου, θυμίζοντας αυτό που έλεγε ο Κ. Μαρξ ότι ο κάθε κεφαλαιοκράτης μπορεί στην προσωπική του ζωή να ζει στη χλιδή, να σπαταλάει άπειρα ποσά για την ευχαρίστησή του, μπορεί να είναι εγκρατής, μπορεί να ασχολείται με την προστασία των ζώων, μπορεί να είναι διεφθαρμένος, αλλά μπορεί και να έχει τη φήμη αγίου, μπορεί να κάνει αγαθοεργίες κλπ., σ’ όλες όμως τις περιπτώσεις δεν παύει να είναι εκμεταλλευτής.

Σ’ ολόκληρο το έργο αρκετά γλαφυρά περιγράφεται η απόλυτα παρασιτική λειτουργία του κεφαλαίου, μέσα από τη μετοχική εταιρία, την εισηγμένη στο χρηματιστήριο. Αποκαλύπτεται ο μηχανισμός σύμφυσης στη λειτουργία του, των κερδοσκοπικών ανεβοκατεβασμάτων στις αξίες, πηγή συγκεντροποίησης και αποθησαυρισμού.

 

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΡΕΥΜΑ. Επεισόδια από τα σκοτεινά χρόνια της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών – ΑΛΜΠΕΡΤ ΜΑΛΤΣ

malts_ypogeio_revmaΤο υπόγειο ρεύμα  είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο της αμερικανικής εργατικής λογοτεχνίας. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όλους, αφού αποτελεί μια ζωντανή γνωριμία με την πάλη των εργατών σε μια βιομηχανική περιοχή των ΗΠΑ – ταυτόχρονα είναι ένα δυνατό μυθιστόρημα που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον.

Τη μία πλευρά των ηρώων του βιβλίου την αποτελούν άνθρωποι με ιδανικά για μια πιο ανθρώπινη και πιο δίκαιη ζωή, κομμουνιστές πρωτοπόροι εργάτες που έρχονται σε αντίθεση με την κοινωνία της εκμετάλλευσης και τους μηχανισμούς καταπίεσης, φανερούς και κρυφούς. Το στοιχείο που αναμφίβολα θα εκτιμήσει ο αναγνώστης στο βιβλίο του Άλμπερτ Μαλτς είναι ότι οι ήρωές του είναι άνθρωποι πραγματικοί, ζωντανοί, με όλες τις αρετές και τις ελλείψεις τους, που με την καθημερινή τους δράση συμβάλλουν στην πάλη για την αλλαγή της κοινωνίας.

Το υπόγειο ρεύμα  όχι μόνο αποτυπώνει τη σκληρότητα της ταξικής πάλης, αλλά και θέτει τον καθένα μπροστά στην ευθύνη συνεισφοράς του στην οργάνωση αυτής της πάλης.

 

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ – ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ (trailer)

ΚΑΛΗ ΕΩΣ ΑΡΙΣΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

Αξιόλογη κινηματογραφικά η βδομάδα, τόσο σε επίπεδο καινούργιων παραγωγών όσο και δοκιμασμένων επανεκδόσεων. Πρεμιέρα κάνει η «ΚΑΜΙΓ ΚΛΟΝΤΕΛ 1915» (2013) του Μπρούνο Ντιμόντ, ακόμα μια γαλλική ταινία για την τραγική γλύπτρια – αδελφή του ποιητή και διπλωμάτη Πολ Κλοντέλ και ερωμένη του μεγάλου Ογκίστ Ροντέν. Η Ζιλιέτ Μπινός, στον επώνυμο ρόλο, συνιστά το πραγματικό υποκείμενο της ταινίας. Ερμηνεία χωρίς λυρισμό διαπερνά τους ρυθμούς α-κινησίας και την ατμόσφαιρα απραξίας και νεκρικής ηρεμίας στην αυστηρή, ελλειπτική και ρεαλιστική αφήγηση που δομείται πάνω στην αλληλογραφία των αδελφών Κλοντέλ.

Πρεμιέρα έχει και «Ο μόνος επιζών» (2013) του Πήτερ Μπεργκ. Ωδή στα ιμπεριαλιστικά ιδεώδη των γενναίων Αμερικανών πεζοναυτών Navy SEAL που με αυταπάρνηση σκαρφαλώνουν στα κατσάβραχα του Αφγανιστάν, κρύβονται σε πευκοδάσος (sic!) με αποστολή να αιφνιδιάσουν τον τρομοκράτη εχθρό (τους αιφνιδιάζει εκείνος) και παζαρεύουν ηθικοπλαστικά διλήμματα… Από το μεταξύ τους διάλογο συνειδητοποιούμε ότι πρόκειται για μισθοφόρους φτωχούς και άνεργους, έτοιμους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για την καταναλωτική μανία της νεαρής συζύγου που άφησαν πίσω ή την πραγμάτωση του ονείρου ζωής, της αγοράς ενός ακριβού αραβικού αλόγου… Η έκβαση δε της ίντριγκας αποκαλύπτεται από τον πνευματώδη τίτλο.

Πρεμιέρα και για το χαριτωμένο «Rio 2» (2014), κινούμενα σχέδια σε σκηνοθεσία Κάρλος Σαλντάνα με ελληνική μεταγλώττιση. Πρεμιέρα και για το ελληνικό δράμα του Ηλία Γιαννακάκη «Χαρά» (2012).

Σημειωτέον ότι προβάλλεται καθημερινά στις 20.00, στο «Αλεξάνδρα» (Καλλιθέα), το κλασικό αριστούργημα του Πιέρ Πάολο Παζολίνι «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964). Επίσης, η New Star σε συνεργασία με το Γερμανικό Ινστιτούτο Goethe, θα προβάλει την πολυσυζητημένη ταινία του Χανς Γιούργκεν Ζίμπερμπεργκ «Χίτλερ, μια ταινία από τη Γερμανία» (1977), από σήμερα 10/4 έως τη Μ. Πέμπτη 17/4 στις δύο αίθουσες του κινηματογράφου Αλεξάνδρα (Καλλιθέα). Για λεπτομερές πρόγραμμα προβολών στα τηλέφωνα 210-9512.604 και 210-9512.624.

ΑΡΝΟ ΝΤΕ ΠΑΓΙΕΡ
Ο θρύλος του Μίκαελ Κόλχαας

 

 

Ιστορικό δράμα εποχής σε καθαρό ρεαλισμό για τον αγώνα ενός άνδρα για το δίκιο του, χωρίς τον μειλίχιο ρομαντισμό που συχνά συνοδεύει το είδος. Ενας αυστηρός Μαντς Μίκελσεν, με ασημί γενειάδα, βρίσκεται στο επίκεντρο της μικρής ιστορίας κοινωνικής εξέγερσης που, χωρίς ισχυρές εκπλήξεις, κατορθώνει να «γραπώσει», με αξιόπιστη περιγραφή, την ατμόσφαιρα της θρησκευτικής μεταρρύθμισης και να μεταδώσει τη σχέση με το Θεό που σφράγιζε τον προτεσταντικό άνθρωπο των αρχών του 15ου αιώνα. Ο θρησκευτικός παράγοντας, ο αγώνας του ήρωα με τη συνείδησή του και το καθαρό στιλ με ελάχιστους διαλόγους – χωρίς χολιγουντιανές κορόνες που κουμαντάρουν τα συναισθήματα του θεατή – προσδίδουν στην αφήγηση πραγματική ρεαλιστική ευρωστία και την απογειώνουν από καλοφτιαγμένη – παρά τις κάποιες αδυναμίες – ιστορία εκδίκησης, σε πορτρέτο θεμελιωμένο στην Ιστορία των εξεγέρσεων. Το αργό τέμπο και η κάμερα στον ώμο, σε απόσταση αναπνοής, να καταγράφει την κάθε αλλαγή στην έκφραση του αρχετυπικού λιγομίλητου ήρωα, δημιουργούν πολύτιμη σουσπάνς… Το σύντομο μυθιστόρημα «Μίκαελ Κόλχαας», που το 1808 έγραψε ο Γερμανός συγγραφέας Χάϊνριχ φον Κλάιστ, βασίζεται σε αληθινό γεγονός που συνέβη στη φεουδαρχική Γερμανία του 15ου αιώνα. Το αφήγημα έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο στο παρελθόν. Το 1967 από τον Βολφ Φόλμαρ, το 1969 από τον Φόλκερ Σλέντορφ, το 1999 από τον Τζον Μπάντχαμ και τώρα, το 2013, από τον Αρνό Ντε Παγιέρ. Η γαλλογερμανική συμπαραγωγή επέλεξε να μεταφέρει την ιστορία στη Γαλλία, στην περιοχή Cvennes. Οι Γερμανοί έτσι απέμειναν με κάποια ρολάκια, όπως ο Μπρούνο Γκαντζ και κάποιες γερμανόφωνες στιγμές, σαν κι εκείνη που ο Κόλχαας μιλά στο νεαρό ιερωμένο στα γερμανικά.

Ο Κόλχαας, έμπορος αλόγων, ζει ήσυχα με την οικογένειά του ως την ώρα που ένας ευγενής τον ταπεινώνει οικτρά, κλέβοντάς του δυο καλά άλογα. Ο Κόλχαας προσπαθεί να πάρει πίσω τα ζώα με το νόμο, αδύνατο όμως να βρει το δίκιο του, γιατί νόμοι και θεσμοί έχουν φτιαχτεί για τους δυνατούς. Οταν οι δυνατοί βάφουν τα χέρια τους στο αίμα, ο Κόλχαας ξεθάβει μεθοδικά τα όπλα του κι ετοιμάζεται για πόλεμο. Πλαισιώνεται από ένοπλους φτωχούς και βασανισμένους που όλο και πληθαίνουν και η εμβρυακή κοινωνική σύγκρουση αρχίζει να κλιμακώνεται. Η Εκκλησία, το Παλάτι και το σύστημα μπιστικών τους προστατεύουν το βαρόνο, ταυτόχρονα όμως κατανοούν ότι ο στρατός του Κόλχαας σε λίγο θα αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για τη θέση και τα συμφέροντά τους… Αξιόλογη ταινία που κινείται σε σκοτεινά και κρύα δάση στο λυκόφως, στο λυκόφως μιας ιστορικής εποχής…

Παίζουν: Μαντς Μίκελσεν, Μπρούνο Γκαντζ, Σέρζι Λόπεζ, Ντενί Λαβάν, κ.ά.

Παραγωγή: ΓΑΛΛΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ (2013)

 

 

ΛΟΥΚΙΝΟ ΒΙΣΚΟΝΤΙ
Senso

 

 

Το έργο του Βισκόντι μιλά για εποχές και ανθρώπους με τρόπο κινηματογραφικά «ανθρωπομορφικό» μέσα από τον οποίο οι ηθοποιοί – ως άνθρωποι και ρόλοι – καλούνται σε σύγκλιση σε ένα και μοναδικό κοινό σημείο. Το «Senso» συνιστά προσέγγιση λυρικού ρεαλισμού σε μια θεματική χαρακτηριστική της φιλμογραφίας του δημιουργού αλλά και αποκαλυπτική, για τις βαθιές του ρίζες στην Ιστορία και τον πολιτισμό του 19ου και του 20oυ αιώνα. Είναι η θεματική της παρακμής, του αναγγελμένου θανάτου του παλιού κόσμου μαζί με τις αξίες του. Ενός κόσμου που ο Βισκόντι γνωρίζει άριστα – αφού ανήκει σ’ αυτόν – και μπορεί να τον αποδώσει αυθεντικά, σε όλο του το μεγαλείο και τη μιζέρια! Το «Senso» τοποθετείται χρονικά στην περίοδο της «Αναγέννησης» (Risorgimento) με κυρίαρχο το ιδανικό της εθνικής συνείδησης, την πλουσιότερη εποχή σε πατριωτικά κι επαναστατικά σύμβολα. Αυτός ο ιστορικός χρόνος είναι το λειτουργικό φόντο σε μια ιστορία έρωτα και μίσους – ελεύθερη διασκευή του μυθιστορήματος του Καμίλο Μπόιτο – με όλες τις ψυχολογικές και υπαρξιακές της εκφάνσεις… 

Είναι ιστορία πολέμου κι επανάστασης στο, κατεχόμενο από τους Αυστριακούς, Βένετο το καλοκαίρι του 1866 – τότε ξεσπά ο τρίτος πόλεμος ανεξαρτησίας, που θα οδηγήσει στην προσάρτηση της περιοχής στο νεαρό Βασίλειο της Ιταλίας. Στο πλαίσιο της συλλογικής ιστορίας κινείται η προσωπική. Οι μεταξύ τους σχέσεις, αλληλεξάρτησης και σχολιασμού. Κινητήριος μοχλός της αφήγησης η ερωτική ιστορία της Βενετσιάνας κόμισσας Λίβια Σερπιέρι με τον νεαρό Αυστριακό στρατιωτικό Φραντς Μάλερ. Πάθος τρελό απ’ την πλευρά της, πλάθεται από τις περιπέτειες του πολιτικού αγώνα και τις αδυναμίες των εραστών. Ο Βισκόντι καταγράφει, με κριτική ματιά, χρησιμοποιώντας και το μελόδραμα αλλά και την ιστορική τεκμηρίωση – την αποφασιστική μάχη της Κουστότσα -, τα χαρακτηριστικά ενός λαού και το ειδικό βάρος της ιστορικής στιγμής. Το μελόδραμα στο σινεμά συνοψίζεται στα έντονα χρώματα μιας ρομαντικής ιστορίας γεμάτης ανατροπές. Κι ενώ στην όπερα ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι η φωνή που ερμηνεύει, στο κινηματογραφικό μελόδραμα, είναι το σώμα του ηθοποιού που μιλά. Ο Βισκόντι ριζώνει την ταινία του οπτικά στον κόσμο του μελοδράματος, μέσω της εισαγωγικής σεκάνς στο θέατρο «la Fenice» της Βενετίας, στη σκηνή του οποίου παίζεται ο «Trovatore» του Βέρντι. Και το σύνολο των ηχητικών κομματιών που γεφυρώνουν τα περάσματα είναι μεγάλες άριες που υπογραμμίζουν ότι είναι το «πάθος» που κυριαρχεί πάνω στην «αίσθηση ντροπής» της Λίβια. Το θέμα της ιστορίας του αδύνατου έρωτα αρθρώνεται με ντουέτα των εραστών Λίβια / Φραντζ, που συνιστούν αφηγηματικό εργαλείο. Αγκωνάρι της ποιητικής του Βισκόντι το «Senso» (1954), σοφιστικέ, θεατρική, μελοδραματική αλλά και πειραματική ως προς τη χρήση του χρώματος, αναδεικνύει το τραγικό συναίσθημα της ρομαντικο-παρακμιακής σύγκρουσης ανάμεσα στο ιδανικό και το πραγματικό… Μην τη χάσετε!

Παίζουν: Αλίντα Βάλι, Φάρλεϊ Γκρέϊντζερ, Μάσιμο Τζιρότι, Κριστιάν Μαρκάν, κ.ά.

Παραγωγή: ΙΤΑΛΙΑ (1954)

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ – «ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΜΑΡΤΙΑΣ» (Trailer)

ΖΙΑ ΖΑΝΓΚ ΚΕ

Αίσθηση αμαρτίας

 433144

Αποκαλυπτικές εικόνες από την Κίνα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Μιας Κίνας όπως δεν έχουμε ξαναδεί, να βράζει από υπόγειες εντάσεις! Ταινία σαν παρατεταμένη όπερα εκδίκησης με πλούσιο χρώμα και οργή σε κρεσέντο. Ο συγγραφέας / σκηνοθέτης Ζία Ζανγκ Κε αξιοποιεί εδώ την παράδοση wuxia, ιστορίες δηλαδή απλών ανθρώπων που οι περιστάσεις μετατρέπουν σε πολεμιστές ενάντια στην αδικία. Οι 4 ιστορίες που συνθέτουν την ταινία είναι παρμένες από πρωτοσέλιδα εφημερίδων που ο δημιουργός διασκεύασε μυθοπλαστικά, με άξονα το θυμό των πρωταγωνιστών των επεισοδίων, αλλά και το δικό του… Η επαναφορά της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοκτησίας έφερε αιμορραγία, αποξένωση, εξαθλίωση, διαφθορά, φόβο και βία και την αρχή του «καθένας για τον εαυτό του κι ο Θεός για όλους». Ωμό και σκοτεινό το κινεζικό αυτό δράμα ενός πρώτου απολογισμού. 4 επεισόδια, 4 αφηγηματικοί κορμοί ίσης, ημίωρης, διάρκειας και ισοβαρούς δυναμικής, με περάσματα από τη μια στην άλλη ιστορία, μέσα από διασταυρώσεις και συμπτώσεις «κισλοφσκικής» χροιάς… Ολα αυτά ενταγμένα σ’ ένα φιλμικό κείμενο που διέπεται και αναπαράγει ένα μόνιμο αίσθημα αγωνίας. Στην Κίνα της αστραπιαίας καπιταλιστικής ανάπτυξης, με τις πολλαπλασιαζόμενες «ευκαιρίες απασχόλησης», όλα «μοιάζουν» δυνατά… Ο Ζία Ζανγκ Κε καταγγέλλει την καπιταλιστική επανεγκατάσταση και προειδοποιεί για υπόγειες εντάσεις, σε ατομικό προς το παρόν επίπεδο, σαν βόμβες έτοιμες να εκραγούν…

Ο σκηνοθέτης ξεσκεπάζει το καπιταλιστικό πορτρέτο της Κίνας, αυτό που λατρεύει η Δύση επειδή πολλαπλασιάζει τους εκατομμυριούχους που ξοδεύουν αλόγιστα για τη δυτική πολυτέλεια. Παράδειγμα η συνοδός του ιδιοκτήτη του ορυχείου του πρώτου επεισοδίου που κατεβαίνει από το ιδιωτικό αεροσκάφος. Το «πώς» γεννήθηκαν οι πλούσιοι, το «γιατί» συνεχώς πληθαίνουν και το «πώς» παραμένουν πλούσιοι το εγγράφει ο σκηνοθέτης στο σελιλόιντ περίφημα στο εισαγωγικό επεισόδιο, το οποίο έχει ειδικό βάρος και συνιστά τη βάση των υπόλοιπων τριών που ακολουθούν.

Τον πλούσιο αλλά όχι ακατάστατο σεναριακό καμβά κοσμούν οι υπαίθριες παραστάσεις κινεζικής όπερας, που λειτουργούν τόσο σαν συνδετικός κρίκος με την παράδοση όσο και σαν υπενθύμιση ενός γηγενούς ηθικού κώδικα. Οι 4 ιστορίες εκθέτουν τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης των τελευταίων δεκαετιών που συνοψίζεται στο εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Εξαγορά με προϋπόθεση την «ομερτά» για κάποιους που συνεργάζονται σκύβοντας το κεφάλι. Βία, εκβιασμοί, στυγνή τρομοκρατία για όσους τολμούν να το σηκώσουν. Ο απολυμένος ανθρακωρύχος του πρώτου επεισοδίου διαμαρτύρεται χωρίς αποτέλεσμα, ζητά εξηγήσεις από τους πρώην ομοϊδεάτες για τη συναίνεσή τους στην καπιταλιστική παλινόρθωση. Εκείνοι απαντούν απειλώντας τον. Και ο ανθρακωρύχος ξεθάβει το κυνηγετικό του όπλο, το τυλίγει με πανί που απεικονίζει έναν άγριο τίγρη και το υψώνει σαν λάβαρο εκδίκησης καθαρίζοντας ανελέητα όσους εξαγοράστηκαν προδίδοντας τη συλλογικότητα. Εκεί στην αγροτική επαρχία ο ανδριάντας του Μάο ορθώνεται ακόμα στο βάθρο, αλλά ένα τρίκυκλο με μια τεράστια εικόνα δυτικότροπης «Μαντόνας με βρέφος» σφίγγει τον κλοιό τριγύρω του. Ξεκάθαρος συμβολισμός, με αποκορύφωση την παρέλαση των κοριτσιών του οίκου ανοχής μπροστά από τους νεόκοπους καπιταλιστές, στους ρυθμούς της Διεθνούς, φορώντας στολές Κοκκινοφρουρών…

Παρόν το μέγα πρόβλημα της εσωτερικής μετανάστευσης, αλλά και της εγκληματικότητας μέσα από τον πρωταγωνιστή στο δεύτερο επεισόδιο. Είναι ληστής με αυτόματο πιστόλι και απόλυτη επίγνωση της βίας που προξενεί. Με πλήρη επίσης απόσταση απ’ όποια κοινωνική αξίωση… Και στο τρίτο επεισόδιο συνεχίζεται η κατεύθυνση προς την ανωνυμία των αστικών κέντρων. Σε αντίθεση με το κάρο του πρώτου επεισοδίου, εδώ κυριαρχούν συγκοινωνίες ύψιστης τεχνολογίας με τεράστιες οθόνες όπου προβάλλονται φιλμ βίας. Το πολεοδομικό μοντέλο ίδιο με το αμερικανικό. Συγκροτήματα ουρανοξύστες και τριγύρω άθλιες φαβέλες. Στην τρίτη ιστορία συναντάμε τη νέα γυναίκα που εργάζεται στη ρεσεψιόν ενός «σπα», με κόκκινα φώτα. Η δολοφονική της λύσσα είναι καρπός ενστικτώδους αντίδρασης προς νεόκοπο επιχειρηματία που τη χαστουκίζει άγρια μ’ ένα πάκο χαρτονομίσματα, φωνάζοντας ότι μπορεί να αγοράσει όποια θέλει κι ας μην είναι πόρνη.Ο νεαρός εργάτης στο τελευταίο επεισόδιο ζει την οικτρή εκμετάλλευση στις τερατώδεις φάμπρικες. Οταν ερωτεύεται τη νεαρή πόρνη, διαπιστώνει ότι δεν έχει ζωή, εφόσον το εργασιακό του μέλλον είναι αυτό που είναι, και αυτοκτονεί. Ο σκηνοθέτης ζητά από ομάδα ανθρώπων στο τέλος να συνειδητοποιήσουν το κρίμα. Ποιο κρίμα; Ισως της μη εξέγερσης σε ένα σύστημα που ήδη κατάντησε τη ζωή ολωνών χωρίς νόημα. Κόσμημα εκτυφλωτικό η ταινία, μην τη χάσετε!

Παίζουν: Γιου Ζιανγκ, Λι Μενγκ, Τάο Ζάο κ.ά.

Παραγωγή: ΚΙΝΑ (2013)

Το trailer της ταινίας:

 

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ

Το ποιητικό ντοκιμαντέρ του Ελβετού κινηματογραφιστή Ολιβιέ Ζισουά «Σαν πέτρινα λιοντάρια στην μπασιά της νύχτας»(2012), μετά από την κινηματογραφική του διανομή σε Ελλάδα, Γαλλία και Ελβετία και τη διεθνή πορεία του σε κινηματογραφικά φεστιβάλ, διατίθεται πλέον δωρεάν στην Ελλάδα, υπό την άδεια «Creative Commons».

 

Το ελεγειακό αυτό κινηματογραφικό δοκίμιο, που επιχειρεί να συνεισφέρει στη διατήρηση της ιστορικής συλλογικής μνήμης, ζωντανεύει τις μνήμες εξορίας από τη Μακρόνησο, σκηνοθετώντας ένα λογοτεχνικό «ψυχρό πόλεμο» ανάμεσα στη μεγάλη ποίηση των εξόριστων ποιητών Ρίτσου και Λειβαδίτη και την ουρλιαχτή φωνή της αναμορφωτικής προπαγάνδας να απειλεί από τα μεγάφωνα των στρατοπέδων τα χρόνια 1947 – 1950. Σημαντικά φωτογραφικά και κινηματογραφημένα αρχεία εντάσσονται σ’ αυτό το υπνωτικό, φιλμικό ταξίδι ανάμεσα στα στοιχειωμένα ερείπια της Μακρονήσου…

Από τη Δευτέρα 3 Μάρτη το ντοκιμαντέρ διατίθεται δωρεάν στην ολότητά του – και με συνοδευτικό υλικό (www.makronissos.net.) – για μη εμπορικές δημόσιες ή ιδιωτικές προβολές, στο ελληνικό έδαφος, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας Creative Commons. Αυτή η δεύτερη, εναλλακτική και δωρεάν διανομή θα διευκολύνει ώστε η ταινία να συναντήσει το κοινό που δεν την ανακάλυψε ίσως, μέσα από την πρώτη διανομή τον περσινό Απρίλη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, καθώς και το κοινό της υπόλοιπης Ελλάδας που δεν είχε καν ευκαιρία να τη δει.

Δείτε online την ταινία ή κατεβάστε την σε αρχείο από το παρακάτω link

http://commedeslionsdepierre.net/thefilm/dvd-vod/?lang=el